Bazen kasırgalar istiyorum, bazen fırtınaları özlüyorum, bazen dünya kavrulsun istiyorum tüm günahlarıyla birlikte, bazen hiç ütopya özlemiyle yaşamasam da “belki bir gün” diyorum… Ama tüm vahşiliği ile insanoğlu yakıp yıkmaya devam ediyor.
-Neden kasırga kötü olsun ki?
-Çocuklar mı ölecek?
-Zaten ölüyor… Bakınız Afrika, bakınız Filistin.
-İnsanlar mı ölecek?
-Lafı mı olur? Amerika’nın en iyi yaptığı iş.
-İnsanlar sokakta, açlık içinde, sefalet mi yaşayacaklar?
-Açıkcası ya dünya gündeminden haberiniz yok ya da fazla iyimsersiniz… Bakınız Mynmar, bakınız yine Afrika, bakınız Amerika sokakları, bakınız yeni yeni yeniden alevlenen Lübnan…
Çocuklar ölmeye, zengin daha zengin, fakir daha fakir olmaya ve bu açı da olabildiğince açılmaya devam ediyor, farkında değiliz ama bizim sonumuz bu açı; bu açının içinde kaybolup gideceğiz… hayır hayır ne komunist ideolojilerim mevcut ne sosyalistim ne de “halkların kardeşliği” narâları atacağım… Biraz daha önseziliyim, biraz daha hissederek yaşıyorum hepsi o.
no comment untill now